red rain

Μέρες Γιορτής

2007-12-07T02:00:00.000+02:00

...Οι καλεσμένοι θα αρχίσουν σε λίγο να μαζεύονται.
Στην είσοδο η Μοναξιά τούς καλωσορίζει σαν μια σωστή οικοδέσποινα.
Στο μπουφέ η Απόγνωση θα φροντίσει να μην τους λείψει τίποτε.
Στην επιλογή της μουσικής η Νοσταλγία θα τους χαρίσει τα πιο πρόσφατα σουξέ.
Κι οι Τύψεις θα σερβίρουν ως αργά το καλύτερο κρασί από την κάβα της ψυχής μου.
Πρώτος καλεσμένος, ο Πόνος. Το δώρο του θα είναι το μεγαλύτερο, όπως πάντα.
Αμέσως μετά η Τιμωρία, που ποτέ δεν με ...ξέχασε.
Η Προδοσία δεν λείπει από καμιά σοβαρή γιορτή, πώς θα μπορούσε να μην με τιμήσει;
Μαζί της, όπως πάντα, τα ζωηρά της τέκνα, οι Εφιάλτες.
Τελευταίος και καταϊδρωμένος ο Πόθος. Αυτός ήρθε δίχως δώρο. Μου έκανε δώρα, είπε, πολλά. Ήρθε μόνο για να κάνει αισθητή την παρουσία του. Καθόλου τιμητικό, αλλά ας είναι... Βλέπεις η ημέρα δεν δικαιολογεί παρεξηγήσεις.
Μάταια ψάχνω έξω από το παράθυρο μήπως κι έρθει κανείς άλλος. Δεν τολμώ να το φανερώσω, αλλά είναι κάποιος που ήλπιζα να μου κάνει την τιμή, για τελευταία έστω φορά. Στο παρελθόν του φέρθηκα αρκετά άσχημα και ξέρω πως δεν πρέπει να τον περιμένω ξανά, καθώς αυτός δεν ξέρει να συγχωρεί.
Περνά μόνον απ’ όπου συχνάζει η Θαλπωρή και η Πίστη. Εγώ τους αρνήθηκα για μια μόνη φορά και έκτοτε αγνοείται και η δική του τύχη.
Ξεφεύγω για μια στιγμή και βγαίνω στην αυλή μου, δίπλα από τα μαραμένα λουλούδια της ψυχούλας μου. Αφήνω ένα ποτήρι με το αγαπημένο του ποτό: απόσταγμα γνήσιο, από το πιο στερνό μου δάκρυ.
Ας μην έρθει. Εγώ θα τον τιμήσω όπως πάντα, μέρα που ’ναι.
- Στην υγειά σου Έρωτα, κι ας δηλώνεις και πάλι απών! Ίσως μια μέρα...
Ποιος ξέρει... Ίσως...
Μπαίνω και πάλι μέσα, αφήνοντας την πόρτα ανοιχτή, για κάθε καθυστερημένο. Παίρνω το πρώτο εύκαιρο ποτήρι και το γυρίζω για την εναρκτήρια πρόποση:
-Η γιορτή του Νικόλα ξεκινά! Στην υγειά μου και ..πάντα τέτοια!.

Η αποπλάνηση των αγγέλων

2007-08-23T00:46:00.000+03:00

"Ν’ αποπλανάς αγγέλους μόνο στο άψε-σβήσε:
Στρίμωξ’ τον νέτα-σκέτα στου σπιτιού την μπάση
τη γλώσσα χωσ’ στο στόμα του, το χέρι ας φτάσει
κάτω απ’ τη φούστα, ώσπου να χύσει, στήσε
την όψη του στον τοίχο, σήκωσ’ το φουστάνι
και γάμησέ τον. Κι’ αν βογγάει απ’ το γαμήσι
σφίξ’ τον γερά και κάνε τον διπλά να χύσει
αλλιώς στα χέρια σου ένα σοκ θα σ’ τον ξεκάνει.

Πες του όλο χάρη με τον πισινό να σειέται
πες του τα’ αρχίδια σου απαλά να σου τα πιάσει
πες του άφοβα να πέσει κάτω, να ησυχάσει
στη γλύκα, όσο ακόμα ανάμεσα ουρανού και γης κρεμιέται.

Αλλά στα μάτια, όσο γαμάς, μην τον κοιτάζεις

και τις φτερούγες του, άνθρωπέ μου, μην του σπάζεις."

Μπέρτολτ Μπρεχτ

Πόρτα ανοιχτή

2007-08-22T01:47:00.000+03:00

Στην αρχή εκπλήσσεσαι για αυτό που βλέπεις. Παρατηρείς μέρα με τη μέρα όλο και περισσότερα. Πρώτα κάθε πιθαμή και σε λίγο κάθε εκατοστό του σώματός της. Ακουμπάς καθημερινά, με τη νοητή προέκταση των χεριών σου, όσα έχεις φανταστεί χτες, όσα θα αγγίξεις αύριο.
Μετά ακούς. Καμιά μελωδία δεν είναι ικανή ν’ αντικαταστήσει τη φωνή της, τον ήχο των βημάτων της, το θρόισμα των μαλλιών στον αέρα. Στην ουσία περισσότερο κρυφακούς, γιατί τότε μόνο συγκεντρώνεσαι, αφού όταν απευθύνεται σε σένα τα χάνεις και δεν προσέχεις, δεν απολαμβάνεις.
Κάποτε στέκεις τυχερός και μπορεί να σ’ ακουμπήσει, γιατί εσύ ’σαι πάντα άτολμος. Χιλιόμετρα από αρχαίο κινέζικο μετάξι σου προκαλούν ρίγη για λίγα μόνο δέκατα του δευτερολέπτου. Μετά νιώθεις και πάλι ξερή στέπα.
Την οσμή της πιότερο τη δημιουργείς μονάχος, ανάμεσα στο μυρωδικό του σαμπουάν της και του αποσμητικού της.
Σε κυριεύει ένας ενθουσιασμός που ξεκινά απ’ τις αισθήσεις και καταλήγει βαθιά μέσα στη ψυχή σου, αφήνοντάς σε με την απορία αν ό,τι σου συμβαίνει είναι γνωστό, αν μπορείς να το αναγνωρίσεις. Αναρωτιέσαι πάντα αν είναι η πρώτη φορά που νιώθεις. Το παιχνίδι στο οποίο συμμετέχεις σε συνεπαίρνει τόσο, που δεν μένει χρόνος για καμιά λογική οπτική.

Η συνέχεια μοιάζει σαν μια επανάληψη, της οποίας τις λεπτομέρειες δεν έχεις λησμονήσει, μον’ έχεις την εντύπωση πως κάτι σου θυμίζουν. Και ξανά ερευνάς για να σχεδιάσεις στο μυαλό σου το αντικείμενο του πόθου. Σε γοητεύει κάθε της κίνηση, ακόμη κι αυτές που καθημερινά βλέπεις εκατοντάδες άλλες να κάνουν. Συχνά τις μυθοποιείς, σα να ’ναι μοναδικές. Σπανιότερα μπορείς και τις αντιγράφεις για να ’χεις τις ώρες που σου λείπει. Ψάχνεις στοιχεία που να σ’ οδηγήσουν στην πιο μεγάλη –ως τώρα- αποκάλυψη: πως ό,τι ποθείς είναι πολύτιμο -αν όχι αναγκαίο- στη ζωή τη δική σου.
Έτσι, δημιουργείς προϋποθέσεις για να ’σαι τριγύρω της. Ξεπερνάς αναστολές, φόβους, αμφιβολίες και μιλάς. Ακατάσχετα. Ανόητα. Δεν λες για να πεις, αλλά για να κερδίζεις χρόνο μαζί της. Την αποκαλείς Κλεοπάτρα και η πυραμίδα της χαζομάρας σου κάνει το Χέοπα να ζηλεύει. Αναφέρεσαι στη βροχή που πέφτει σα να ρίχνει χρυσόσκονη. Εκείνη σε λοιδορεί και συ μακαρίζεις που σου ’δωσε σημασία.

Θα την κατακτήσεις. Δεν το ’χεις σίγουρο, μα το επιβεβαιώνει το πάθος σου για κείνη. Η αιτία του σου είναι ακόμη άγνωστη. Εσύ ψάχνεις την αφορμή. Χρησιμοποιείς όλα τα αστεία που άκουσες, φτιάχνεις δικά σου, αυτοσαρκάζεσαι. Αναζητάς την κερκόπορτα που θα επιτρέψει την πιο αθώα διείσδυση. Δεν τη βρίσκεις, σε βρίσκει εκείνη.
Το όνειρο γίνεται πραγματικότητα και τα μεσάνυχτα σου χαρίζουν μια αυγή ελπίδας πραγματικής. Το πεζούλι σκληρό, μαλακώνει σαν πλαστελίνη που θα βουλιάξει στη μέση για να έρθεις πιο κοντά σε κείνη, να γίνεις ένα μαζί της. Δεν θα την σφίξεις στην αγκαλιά σου, μα θα ’ναι μοιραίο να γίνει αργότερα.

Ω, τί μαγεία! Πήρες το καλύτερο απόσταγμα του κορμιού της! Δε σχεδίασες ποτέ τον τρύγο. Αυτοσχεδίασες, γιατί δεν ήξερες τί και πώς. Μέθυσες αμέσως γιατί ο μούστος ήταν φετινός. Η ζάλη ήταν τόσο γλυκιά, σχεδόν πρωτόγνωρη. Έγινες αλκοολικός με τη μία. Η στέρηση βαριά, αλλά το ίδιο ηδονική με την επαφή. Όσο περίμενες τον έρωτά της, τόσο αναζητούσες την απουσία του για να τον τρανώσεις ακόμη περισσότερο. Δεν σου ’λειψε λεπτό. Την έχεις μέσα κι έξω απ’ το μυαλό σου. Βρίσκεται γύρω σου, σ’ ό,τι κάνεις και σ’ αυτά ακόμη που δεν κάνεις.

Την ερωτεύτηκες κάθε λεπτό και πιο πολύ. Ούτε που κατάλαβες πώς την αγάπησες. Οι οργασμοί της έφτασαν σταδιακά ως βαθιά μέσα στην καρδιά σου. Σε κατέκτησε ολότελα. Μοναδικά. Μόνιμα.
Άμοιρε! Δούλευες μερόνυχτα τον αργαλειό για να την υφάνεις κι αυτή σε έκανε μανίκι απ’ το πλεχτό της. Σε πήρε και σε σήκωσε, πιο ψηλά απ’ όσο άντεχες. Τόσο ψηλά που δεν ένιωσες το φόβο που φυλά τα έρημα. Δεν υποψιάστηκες την πτώση, μονάχα γιατί ήταν …βέβαιη. Δεν είχες αντιστάσεις αφού τις εξάντλησες όλο το προηγούμενο διάστημα.

Ωστόσο την ένιωθες καλύτερα απ’ τον καθένα. Χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια αντιλαμβανόσουν όσα ήθελε κι όσα δεν μπορούσε. Νόμιζες βέβαια ότι αυτό αρκούσε για να συνεχίσει να σ’ αφήνει να την αγαπάς. Ότι όσα δεν ταίριαζαν στις ζωές σας θα τα αντικαταστούσε κάτι νέο και για τους δυο.
Μάταια υπόθεση. Όσα ήξερες πήγαν στράφι. Πλήρωσες κάποτε τόσο ακριβά για να μάθεις και τη μοιραία στιγμή δε χρησιμοποίησες τη γνώση για να εξασφαλίσεις τη συνέχεια που σας έπρεπε.

Δεν ταιριάζουν οι άνθρωποι μωρέ! Ταυτίζονται κανά δυο απ’ τις στιγμές τους κι αν τους βγουν πετυχημένες ξέρουν τον τρόπο να τις επαναλαμβάνουν. Το κρίσιμο είναι να μπορούν να πατάνε πάνω στην αγάπη. Έτσι ψηλώνουν όταν τους βρει η απόγνωση και δεν πνίγονται σε μια κουταλιά νερό. Ξορκίζουν τη μοναξιά τους και ανακαλύπτουν το αντίδοτο που ’ναι η συντροφικότητα. Αλληλοσυμπληρώνονται και δεν αλληλοεξοντώνονται. Αφήνουν το φυσιολογικό τους τέλος να φέρει το μεγαλύτερο και πιο απροσπέλαστο αδιέξοδο στις ζωές τους:
Το τέλος μιας αγάπης. Της δικής τους.

Και πού δε σε πάνε...

2007-08-10T19:34:00.000+03:00

Δεν μπορώ ακόμη

να ξεκαθαρίσω

τί κυριαρχεί στο μυαλό μου

πρώτο όταν βλέπω

ένα γλυπτό

ή δυο γυναικεία πόδια.

Μου μοιάζει πιο πιθανό να

τα ‘χω συνδέσει μεταξύ τους

αποκαλύπτοντας το θαυμασμό μου

για τα δεύτερα.

Και πράγματι, ποιος θα μπορούσε να αρνηθεί

την ομορφιά, τη γοητεία που αποπέμπουν!

Σε μερικές περιπτώσεις μάλιστα,

αποτελούν το πιο ερωτικό σημείο

του γυναικείου σώματος.

Απόλαυση, είτε τα κοιτάς...

είτε τ’ αγγίζεις...

...είτε…

Οία

2007-08-04T02:00:00.000+03:00

Θα μπορούσε, εύκολα, να είναι το τέλος του γνωστού κόσμου.

Είναι η πρώτη φορά που συνειδητά αδιαφορώ για τα νησιώτικα συμπλέγματα γύρω απ’ όπου βρίσκομαι. Νιώθω μονάχα μια υποσκάπτουσα περιέργεια για την Καμένη κάπου απέναντί μου. Θέλω και δε θέλω να πάω να την γνωρίσω.

Στα όσα είδα και σ’ όσα ακόμη δω, ξέχωρη θέση δίνω στη Σαντορίνη. Έχει να κάνει με τη συγκυρία τη χρονική όταν την πρωτογνώρισα. Και παρ’ ότι έχουν γραφεί πολλά δεν έχω κανένα ενδοιασμό να προσθέσω ένα-δυο δικά μου.

Πρώτα απ’ όλα, ανήκει αποκλειστικά στους επισκέπτες της και καθόλου στους κατοίκους της. Απόδειξη ότι πολλοί από τους πρώτους γίναν δεύτεροι. Μαγεύει τον επισκέπτη, τον αιχμαλωτίζει, τον οικειοποιείται, ίσα για να τον προσηλυτίσει. Αμέσως μετά τον αφαλατώνει απ’ όσα κουβαλά και του χορηγεί το ισχυρότερο παραισθησιογόνο: αυτό της υπαρξιακής ολοκλήρωσης που δεν είναι τίποτε άλλο απ’ την παραδοχή της ασημαντότητάς του.

Δυστυχώς το επόμενο στάδιο συμβαίνει να είναι και το χειρότερο. Του παρακεντήζει μέσα από μια άμετρη καθημερινότητα την ελπίδα για ο,τιδήποτε. Τον αφήνει με όλο και λιγότερη αισιοδοξία, δίχως να τον απογοητέψει. Δεν τον εγκαταλείπει ποτέ. Αφήνει να εγκαταλείψει ο ίδιος τον εαυτό του, ώσπου τον αναγεννήσει μεγαλώνοντάς τον σ’ ένα μοντέλο υπανθρώπινο. Άχρηστο –ή μη χρήσιμο- για τον ίδιο, μέλος ενός άνεργου θιάσου.

Πολύ λίγες διαφορές είδα στους κατοίκους της Οίας.

Αρχίζω να μοιάζω μαζί τους κι εγώ.

Είναι άραγε δίκαιο να φύγω απ’ όπου τόσο πολύ ταιριάζω;

Οία 11.7.2001

Κοίτα μέσα σου

2007-07-25T23:41:00.000+03:00

Είναι αλήθεια ότι αποφεύγεις να καταλάβεις ό,τι δεν βοηθά να ξεχάσεις.

Βαθιά μέσα σου όμως ξέρεις.

Δεν αρκεί... Το ξέρω...

Εσύ πάλι ...όχι!

Χρόνια Πολλά

2007-07-21T23:40:00.001+03:00

Χρόνια Καλά.

Ζεστά τους δύσκολους χειμώνες που θα ’ρθούν, δροσερά τα απάνεμα καλοκαίρια. Τέτοια να ’ναι τα χρόνια σου από δω και μπρος.

Ν’ αξιωθείς να πραγματοποιήσεις όσα όνειρα πραγματικά θες. Να ανακαλύψεις τί θες. Να αποκαλύψεις τί θες. Να βαστήξεις όσα πραγματικά θες. Να μείνεις μ’ ό,τι αληθινά θες. Να πάρεις ό,τι σου αξίζει.

Να έχεις υγεία καλή και ψυχή καλή. Να ισορροπήσεις σαν άνθρωπος κάπου ανάμεσα στην καλοζωία και την μακροημέρευση. Να μάθεις να δίνεις απ’ αυτό που έχεις κι όχι απ’ αυτό που θα ήθελες. Να καταφέρεις να παίρνεις αυτό που σου ταιριάζει κι όχι ό,τι ο άλλος έχει.

Να έχεις τύχη. Να την περιμένεις κι όχι να την εκβιάζεις. Να μάθεις να την αναγνωρίζεις. Να την ψάχνεις, να μην την φτιάχνεις. Να μη μιζεριάζεις όταν σου ξαναγυρνά την πλάτη, μονάχα φρόντισε την επόμενη φορά να βρεθείς εμπρός της.

Να είσαι πάντα το ίδιο όμορφη και γλυκιά. Να το επιβεβαιώνεις καθημερινά στον καθρέφτη σου αλλά και στα μάτια όσων έχεις διαλέξει να μοιραστείς το κορμί σου -και λιγάκι- την ψυχή σου. Να μη σκιάσει πια τίποτε το χαμόγελό σου και τα χαρούμενα μάτια σου.

Να γελάς. Έμαθες τόσους και τόσους να γελάνε με πράγματα καθημερινά κι όχι κατ’ ανάγκη με ιδιοφυή αστεία. Να σαρκάζεις πάντα καλόβουλα την καθημερινότητα και όσους την αποτελούν, όπως πάντα έκανες. Το γέλιο είναι παράγωγο ευτυχίας.

Να εξακολουθείς να αρνείσαι ό,τι έχει ταλαιπωρήσει το παρελθόν σου και να στέκεις μακριά απ’ όσα στο θυμίζουν. Τελικά όλα γυρίζουν γύρω από σένα και τα επώδυνα θα πρέπει πάντα να διαγράφουν την μεγαλύτερη τροχιά. Όσο μακρύτερα από σένα τόσο καλύτερα.

Να συγχωρείς. Είναι μια προϋπόθεση για δική σου ευτυχία. Να μάθεις να συγχωρείς. Έτσι μόνον θα αντιληφθείς και την συγχώρεση των άλλων. Αν η ανθρώπινη φύση είναι ένα λάθος από μόνη της, η συγχώρεση είναι αναγκαία για την ίδια της την ύπαρξη.

Να αγαπάς. Η αγάπη είναι το μοναχικότερο των αισθημάτων κι έτσι δεν είναι είδος ανταλλάξιμο. Εσύ να αγαπάς. Μόνον όσοι το έχουν δεχθεί από σένα ξέρουν πόσο τυχεροί έχουν υπάρξει.

Χαρούμενα Γενέθλια

Θα σ’ αγαπώ

΄Ονειρο Θερινής Νύχτας

2007-07-12T00:23:00.000+03:00

Να κοιμηθώ και να ξημερώσω ξανά στα Θειορυχεία.

Εσύ, εγώ κι η Μήλος.

Sacrifice

2007-07-09T02:26:00.000+03:00

Who's the one that makes you happy

Who's the one that always makes you laugh

Who's the reason you're smiling

And dragged you through these time, so rough

I was the one that made you happy

I was the one that eased the pain

But I'm the reason that you're crying now

My own tears scattered by the rain

Deeper than deep you took me on a trip baby

You shared your wildest dreams and more

You dare me to express my feelings to you

I never felt that need before

But suddenly you needed freedom

You felt the need to break free

You started drowning in your sorrow

You didn't wanna know I had the key

You can sacrifice me

You can set me free

You can be who you wanna to be

Αδιέξοδο (μέρος 2ο)

2007-07-05T01:28:00.000+03:00

Άδειο το σπίτι, παντού η σκιά σου

κι η νύχτα σκληρή και βαριά,

και το στερνό, το πικρό σου το "γεια σου"

βαθιά στην καρδιά μαχαιριά.

Και έπιασε μπόρα κι εσύ θα κρυώνεις

γιατί ήσουνα πάντα πουλί.

Πού τα μικρά σου φτερά τα στεγνώνεις,

σε ποιας λησμονιάς το φιλί;

Άδειο το σπίτι, παντού η σκιά σου

και παίρνω τους δρόμους ξανά,

ένας αγέρας που λέει τ' όνομά σου

σφυρίζοντας μες στα στενά.

Σ' αγαπώ,

σ' αγαπώ,

μόνος μου δεν μπορώ.

Σ' αγαπώ,

χάνομαι,

στις σκιές πιάνομαι.

Σ' αγαπώ,

μίλα μου,

τις πληγές φίλα μου...

Αδιέξοδο (μέρος 1ο)

2007-07-04T01:24:00.000+03:00

Σβήσε αυτό το φως και μη με κοιτάς, δεν μπορώ.

Όχι, μη μιλάς, μην παρακαλάς, δεν μπορώ.

Όταν προδοθείς και διαψευστείς θα το δεις:

θέλεις τη σιωπή και την ερημιά μόνο.

Άσε με, ράγισα, την καρδιά σφράγισα.

Άσε με, έχασα, πλήρωσα, ξέχασα.

Όχι, μη μιλάς, δεν θα ξαναρθώ, δεν μπορώ.

Πάψε πια να κλαις, μη μου λες πως φταις, δεν μπορώ.

Πάρε ό,τι θες, κι αν με χρειαστείς θα 'μαι εδώ.

Ζήσαμε μαζί, ζήτα μου ό,τι θες,

γεια σου.

Φεύγεις επιτέλους ...κι όλας;;;

2007-06-29T02:42:00.000+03:00

Που 'σαι...

την πόρτα...

Το πρόσωπο

2007-06-15T18:32:00.000+03:00

Πόσα πρόσωπα μπορούν να χωρέσουν σε μια σκιά;
Λίγα ως αρκετά για τον καθένα, φαντάζομαι.
Δυσκολεύτηκα σήμερα να ζωγραφίσω το «καθημερινό» πρόσωπο

που έχω συνηθίσει να βλέπω.
Μου φάνηκε χτες τόσο λαμπερό!

Η μοναξιά είναι από χώμα

2007-06-05T00:38:00.000+03:00

Να θυμάσαι πάντοτε ότι η μοναξιά είναι από χώμα.

Όσο επικρατεί αντάρα στη ζωή σου δεν μπορείς να την δεις, να την ακούσεις, να την ξεχωρίσεις. Είναι γύρω σου, παντού και χαμένη. Αδιευκρίνιστη, απροσδιόριστη. Όταν κάποτε κατακάτσει ο κόσμος σου, σαν ησυχάσει το είναι σου, γίνεται ορατή. Την πατάς, την μυρίζεις, την πιάνεις (ή σε πιάνει;).

Λένε πως η χειρότερη μορφή μοναξιάς είναι όταν βρίσκεσαι ανάμεσα σε πολύ κόσμο. Φριχτό ψέμα καλέ μου. Εσκεμμένο παραμύθιασμα, άλλοθι για τις τάσεις απομονωτισμού που μας διακρίνει.

Μόνος είναι να ’σαι ...μόνος!

Να ακούς τον γείτονα απ’ έξω να τα βάζει με την από πάνω και συ να μακαρίζεις την δυνατότητα να κρυφακούς.
Να βλέπεις το ζευγαράκι Σαββάτο βράδυ να περνά από τη γειτονιά σου και συ να ευτυχείς που μπορείς, έστω, να βλέπεις.
Να μοσχομυρίζει το κοκκινιστό της διαχειρίστριας δίπλα σου και να στέκεσαι πίσω από την πόρτα της, δειπνώντας μόνο με τη μύτη σου.
Να ακουμπάς, δήθεν τυχαία, στο ασανσέρ, τον φοιτητή του τρίτου και να χαζοχαίρεσαι που δεν είσαι ...αόρατος.
Μόνος είναι να τραγουδάς και να μην ακούς ούτε καν τη φωνή σου.
Να χτυπάς τα πόδια δυνατά περπατώντας απ’ το ’να δωμάτιο στ’ άλλο, τόσο δυνατά, που σε πονούν οι πατούσες σου και να μην ακούς παρά μόνο την αλλαγή του λεπτοδείχτη στο quartz ρολόι τοίχου της κουζίνας.
Να προσπαθείς να βρεις το σφυγμό σου και να πονάς από την πίεση του δαχτύλου στον καρπό σου.
Μόνος είναι να ψωνίζεις στο super market και να παρακαλάς μέσα σου μια κλεφτή ματιά από την ταμία.
Να κάνεις τρεις φορές την ημέρα ενημέρωση στο λογαριασμό σου από τα ΑΤΜ για να βλέπεις στο τέλος το μήνυμα: Thank you - Have a nice day!
Μόνος είναι να γίνεσαι ένα με το ...χώμα. Να μη σε ανακατεύει καμιά αντάρα, να μη σε σηκώνει ούτε το χειρότερο μελτέμι.

Η μοναξιά είναι από χώμα.

Είναι, ωστόσο και γένους θηλυκού. Πιο αισθαντική και προκλητική, από όποια γυναίκα έχεις ποτέ γνωρίσει. Ο πειρασμός της διαρκεί το πολύ μέχρι να την γνωρίσεις. Μετά σε παίρνει και σε σηκώνει τόσο ψηλά, που δεν ξεχωρίζεις τίποτε και κανέναν.
Σε τρέφει με λωτό χειρότερο κι απ’ του Οδυσσέα και σαν σε μεγαλώσει αρκετά, σ’ αφήνει να πέσεις σε μια πτώση ελεύθερη, με μόνο αλεξίπτωτο τον εγωισμό σου. Αν έχεις απ’ αυτόν ίσως αντέξεις λιγάκι παραπάνω το σοκ της πτώσης. Αν όχι, δεν έχεις παρά να ζήσεις το ξεκοκάλισμα της ίδιας σου της ύπαρξης, μένοντας μαλάκιο στο μυαλό και στο σώμα. Παραπληγικός καταλήγεις λίγο πριν το φυσικό σου τέλος.
Αντιστάσου μικρέ, καλέ μου φίλε.

Μια μέρα θα μπορέσουμε να ποτίσουμε το χώμα, να μην ξανασηκωθεί κουρνιαχτό.

Κλίσεις

2007-05-31T18:33:00.000+03:00

Πόσες φορές δε είπαμε τη χιλιοειπωμένη φράση: Α ρε και να πέταγα!!
Υπάρχουν πολλοί τρόποι να πετάξει κανείς. Ένας φίλος κατάφερε να ζηλέψω έναν από αυτούς.
Γειά σου ρε Δημήτρη!

41o

2007-05-27T03:30:00.000+03:00

Με τα τελευταία τερτίπια του καιρού, νιώθω ότι φεύγει οριστικά αυτό που λέμε, εδώ στην Αθήνα, χειμώνας και μπαίνει το καλοκαιράκι, δίχως ν’ απολαύσω ούτε λεπτό την ωραιοσύνη της πιο ερωτικής εποχής του χρόνου.
Άνοιξη υπήρξε πεισματικά μονάχα στην ψυχή μου, μνημονεύοντας όσα καλά συνέβησαν σε σαράντα χρόνια «μάταιης» ζωής.

Πλησιάζοντας την ημέρα που θα συμπλήρωνα τις δεκατέσσερις χιλιάδες εξακόσιες δέκα ημέρες από το πρώτο φως του Μάη του εξήντα εφτά, είχα άπλετο χρόνο ν’ αναπολήσω τουλάχιστον τις τρεις από τις τέσσερις δεκαετίες ζωής μου.
Δεν είναι η ώρα να τα ντοκουμεντάρω, άρα και επιφυλάσσομαι. Αυτή ωστόσο ήταν και η δική μου Άνοιξη για εφέτος.
Ο χειμώνας υπήρξε γενναιόδωρος, κάτι σα να μου επέστρεψε κάποια χρωστούμενα: δεν έχασα κι άλλους φίλους, κράτησα τα «κεκτημένα», είδα, μύρισα, άγγιξα, έμαθα όσα πρόλαβα, όσα άντεχα.
Από τις χίλιες και μία εικόνες του, κρατώ αυτή που κάποιος παλαβός μπόρεσε και έκλεισε σε κάποια ψηφιακά πίξελ.

Ποτέ δεν είχα κάνει ράφτινγκ.

Το έκανα συγκυριακά στα σαράντα, γιατί μάλλον ντράπηκα να το αποφύγω. Σε ένα πέρασμα σχετικά δύσκολο για αρχάριους, απόμεινα στη βάρκα εγώ, η συντρόφισσά μου κι ο οδηγός. Οι μείον δύο βαθμοί του Δεκέμβρη, το παγωμένο ποτάμι, η υπερπροσπάθεια να μην αρχίσω να ουρλιάζω και ξεφτιλιστώ και η μάχη να δαμάσω -τρομάρα μου!- το ρεύμα, με επανέφεραν -σχεδόν- από όπου κάποτε ξεκίνησα.
Είναι δύσκολο να αντιληφθεί κανείς μέσα στον αστικό τρόπο ζωής, τί σημαίνει να έρθει αντιμέτωπος με ό,τι θαυμάζει απ’ το γυαλί της τηλεόρασης. Είναι εξαιρετικά απίθανο να αισθανθεί την οργή και τη γοητεία της φύσης. Αδύνατο να τη νιώσει, τουλάχιστον με τις τέσσερις αισθήσεις του.
Για κάποια λεπτά αισθάνθηκα κομμάτι αυτού του κόσμου. Του πραγματικού. Για κάποια δευτερόλεπτα αντάλλαξα μαζί του κάποιες κουβέντες. Από επιφώνημα θαυμασμού μέχρι μπινελίκια.
Ό,τι όμως έμεινε, ήταν η υπόσχεση πως θα επιστρέψω πριν το φυσιολογικό –ή και αφύσικο- τέλος μου.

Έτος 41ο. Πάμε γι’ άλλα.

Μνείες

2007-05-24T18:20:00.000+03:00

Ένα μπαλκόνι στο Πέραμα με θέα τη Ζώνη.
Ένα υπόσκαφο στην Οία κοντά στο κάστρο.
Ένα κόκκινο παλιό βαγόνι μέσα σ’ ένα κάτασπρο τοπίο κάπου έξω από το Ίνσμπουργκ.

Ένα ξύλινο σπιτάκι με σοφίτα στη βόρεια Σκοτία.
Ένα αρχαίο τεράστιο πλατάνι δίπλα στο Βοϊδομάτη.
Ένα μάτσο κίτρινα ρόδα στο παλιό ανθοδοχείο της γιαγιάς.

Ο θόρυβος που κάνει το πουρνάρι σαν καίει στη μασίνα.
Ο ήχος της σιωπής στην άκρη του φάρου, στο Κερί, στο νότιο Ζάντε.
Η συμφωνία που δεν έγραψα ποτέ, σε ντο ελάσσονα.
Το ροβολητό του παλιού μου ποδήλατου στα τράχαλα της ράχης, στο χωριό μου.
Ένα παλιό δημοτικό πολυφωνικό, μέσα στο Σπήλαιο του Περάματος.

Το ανέραστο βλέμμα της αλκοολικής Ντάναγουεη, στο “Barfly”.

Η ερωτική ματιά του Ντι Κάπριο στον “Τιτανικό”, την ώρα που ζωγραφίζει.

Ο τρόπος που καπνίζει το τελευταίο του άφιλτρο Κάμελ ο Ρούρκ, στον “Δαιμονισμένο Άγγελο”.

Η μάταια αποστροφή του Χόπκινς στον έρωτα, στο “Απομεινάρια μιας μέρας”.

Τα παγωμένα πρωινά στο Πάπιγκο.
Τα νωθρά μεσημέρια στο Σουφλί.
Τα πολύβοα απογεύματα στις Καμάρες.
Τα ήσυχα δειλινά στη Σαμοθράκη.
Οι αξέχαστες νύχτες στη Θεσσαλονίκη.
Το μοναδικό ξημέρωμα στη Μπόχαλη.

Το βαθύ μπλε τ’ ουρανού στην Πάρο.

Το λαμπερό λευκό στους περιστερώνες της Τήνου.

Το κόκκινο της φωτιάς -και του πάθους- ανήμερα τ’ Άι Γιαννιού στα Γιάννενα.

Το χρυσό της βέρας στο δάχτυλο της νύφης.

Ελάχιστα απ’ όσα καθρεφτίζονται στα μάτια σου,
μερικά μόνο απ’ όσα θυμίζει η φωνή σου,
πολλά από αυτά που νοσταλγώ στη μυρωδιά σου.

Όλα όσα έζησα και ζω.

1.000 ημέρες - 999 νύχτες

2007-05-23T01:24:00.000+03:00

Απ’ όταν σε γνώρισα συχνά μου γυρνούσες την πλάτη.

Ξέρω πως ήταν αιτία η αμηχανία.΄

Κάμποσες φορές και μια διάθεση να κρυφτείς.

Ακόμη κι απ’ αυτή τη σκιά σου.

Έτσι, προτιμάς τη φυλακή και τ’ αγνάντι από το

να με αντιμετωπίσεις.

Ας είναι...

Σάμπως κι εγώ δε σε θωρώ χωρίς να σ’ αντιμετωπίζω;

Γι’ αυτό κι εγώ δε φεύγω.

Γιατί νιώθω πως έστω κι αν σε αντιμετωπίσω

μία μόνο φορά, δε θα τ’ αντέξω.

Γι’ αυτό κι εσύ δε με διώχνεις.

Γιατί όσο θα κρύβεσαι θα ’σαι ασφαλής.

Ανάποδα θα ’ταν καλύτερα. Δε θα ’τανε;

Όπως και να ’χει τώρα ζούμε στην αναποδιά.

Ασπρόμαυρη η Θάλλασα, πορφύρα ο ουρανός.

ώπαγα Σ

Όφις και Κρίνο 1

2007-05-20T21:02:00.000+03:00

Ω να μην αγαπούσα τίποτε, να μη μισούσα
τίποτε και να πήγαινα μακρυά από τους ανθρώπους
και κοντά στα θεριά –πέρα στην έρημο.
Κι εκεί μόνος με την ψυχή μου την αμέρωτη
ν’ αντικρίσω τον ουρανό. Να δυναμώσω τη
σκέψη μου με τη θέα της απέραντης ερήμου
και να γενώ στοιχείο της καταιγίδας κι ένα
φύσημα του σιμούν και να ενωθώ με το αμίλητο
πνεύμα της ερήμου και να βαφτίσω βάφτισμα φωτιάς,
την ψυχή μου στα χρώματα που οργιάζουν
κάθε βράδυ κι ακολασταίνουν κάτω στη δύση.
Ω! να μην αγαπούσα τίποτε και να χόρταινα
τη νοσταλγία τη μεγάλη που νιώθει για την
έρημο η ψυχή μου!

Όφις και Κρίνο 2

2007-05-20T20:58:00.000+03:00

Ω να στριμωχτής στην άκρη του κραββατιού
και να ξαπλώσεις απάνω στα σεντόνια και να
κλείσω τα παράθυρα και να λύσω τις κουρτίνες
και να γέρνω απάνω Σου όλη νύχτα και να Σου
πίνω την ψυχή!...

Όφις και Κρίνο 3

2007-05-20T20:48:00.000+03:00

Λυγίζει το λουλούδι όταν πολλή δροσούλα του
δώσει ο ουρανός.
Λυγίζει από την αγάπη η ψυχή μου.

Νίκος Καζαντζάκης